વિધવાની ઈચ્છા

જ્યોતિ દૈયા

| 1 Minute Read

મન્નારકાડ નામના ગામમાં લાગેલી આગના સમાચાર એક સવારે છાપામાં વાંચ્યા. આજકાલ આવા તો બહુ સમાચાર આવ્યા કરે છે, એમ કરીને છાપાંનાં પાનાંને ઊથલાવી દીધાં. પણ પાછળથી મળેલી તેની નીચે મુજબની વિગતે હદયનાં પાનાંને ઉથલવા ન દીધાં:

એક મુસલમાનના ઘરમાં આગ લાગેલી. પાડોશીમાં રહેતા કૃષ્ણનને ખબર પડતાંની સાથે સફાળો ઉઠીને એ ત્યાં પહોચીં ગયો. જાતની, પત્ની ને બે બાળકોની કે વૃદ્ધ માતાની પરવા ન કરતાં તેણે આગમાં ઝંપલાવ્યું, અને ભડભડતી જવાળાઓમાં ઝડપાયેલાં પાડોશીનાં બે બાળકોને તો બહાર ધકેલી બચાવી લીધાં; પણ પછી પોતે બહાર નીકળવા જતાં સપડાયો, આગે તેને ભરખી લીધો.

કૃષ્ણનનું કુંટુંબ નિરાધાર બન્યું. એની સંભાળ સમાજે લેવી જોઈએ, એમ કહીને કાલીકટથી નીકળતા માતૃભૂમિ દૈનિકે ફાળા માટે અપીલ કરી. જોતજોતામાં રકમ રૂ.૨૪,૦૦૦ની લગોલગ પહોંચી ગઈ. હિંદુ તેમ જ મુસલમાન વાચકોનો તેમાં ફાળો હતો. એ રકમનો ઊપયોગ પ્રથમ શેમાં કરવો છે, એવું કૃષ્ણનની પત્નીને પૂછવામાં આવ્યું, ત્યારે એ વિધવા કરૂણ સ્વરે એટલું બોલી કે, તમને જેમ યોગ્ય લાગે તેમ કરજો, પણ મારી એટલી એક ઈચ્છા છે કે એ રકમમાંથી પહેલાં તો મારા નિરાધાર બનેલા પાડોશીને રહેવા ઘર બંધાવી દેવું.

[સાભાર: અરધી સદીની વાચનયાત્રા, સંકલન: મહેન્દ્ર મેઘાણી]