વૃદ્ધ હમારી ધરોહર હૈં - વૃદ્ધજનોં કા સમ્માન કરેં

| 1 Minute Read

બચ્ચેં જ્યોં જ્યોં હોં બડે, ડરતે હૈં માં-બાપ,
વૃદ્ધાશ્રમ મેં યે હમેં, ભેજ ન દે ચુપચાપ.

દસ બચ્યોં કો પાલતે, ખુશ હોતે માં-બાપ,
બુઢે જબ માં-બાપ હોં, લગેં બોજ અભિશાપ.

જિનકી ખુશિયોં કે લિએ, જીવન દીયા કપાય
ઉનહી બચ્યો ને તુમ્હેં, ઘર સે દિયા ભગાય.

જિસ ઘર મેં માં-બાપ કા હોતા હો અપમાન,
કૈસે ઉસકો ઘર કહેં, મરઘટ ઉસકો જાન.

મિલે જહાં માં-બાપ કો, ઝીડકીયાં ઔર અપમાન,
સુખ શાંતિ સબ દુર હોં, જહાં નહીં સમ્માન.

આંખો મેં આંસુ દિયે, સપને ચકનાચુર,
બચ્ચોં ને માં-બાપ કો, કિયા સ્વયં સે દુર.

બોજ સમજકર કે તુમ્હેં, જિનને દિયા નિકાલ,
ઈનકી હોગી દુર્દશા, આજ નહીં તો કાલ.

વૃદ્ધ હુએ માં-બાપ તો, છોડા ઉનકા સાથ,
લજ્જા ભી આઈ નહીં, ભએ જીતે જી અનાથ.

ઠોકર મારે માં-બાપ કો, યે કૈસી ઔલાદ,
ફિર ભી આશિષ દે રહે, ખુશી રહો આબાદ.

ઓંખોં મેં આંસૂ લિએ, દિલ મેં હૈ ફરિયાદ,
પ્યાર મેં જયાદા બિગડતી, કલયુગ મેં ઔલાદ.

દુઃખી કિયા માં-બાપ કો, ઘર સે દિયા નિકાલ,
એસે કપુતોં સે હુઈ, ધરતી આજ બેહાલ.

[શ્રી વર્ધમાન જૈન આગમ તીર્થ, કાત્રજ, પુના દ્વારા પ્રકાશિત પત્રીકામાંથી સાભાર]